درسنامه آموزشی ادبیات فارسی کلاس هفتم

روزی بچه کبوتری با هیجان و آرزوی بسیار بال و پر خود را برای پرواز باز کرد.

از شاخهٔ کوچکی به شاخهٔ دیگر پرید و از پشت بامی رد شد و کنار جوی آب نشست.

این راه کوتاه برایش خیلی دور و طولانی به نظر آمد و دنیا پیش چشمانش تار شد.

از وحشت و ترس بر جای خود خشک شد و از شدت خستگی، درمانده شد و در راه ماند.

خسته شد و از روی ناتوانی و خستگی فریاد زد. مادرش که روی شاخه‌ٔ درختی نشسته بود، گفت:

پرواز کردن هم برای تو زود است، هم بسیار سخت و دشوار، چه کسی از افراد تازه کار، کار بسیار می‌خواهد؟

فعلاً وقت خواب و استراحت توست و زمان پریدن در کوچه و پشت بام نیست. (توانایی این کار را نداری)

تو در حال حاضر باید علم و دانایی و هنر بیاموزی و رسم زندگی کردن را یاد بگیری.

اول باید بتوانی پاهای خود را محکم روی زمین بگذاری، سپس مستقل شوی.

تو مانند گنجی هستی که احتیاج به مراقبت داری و من نگهبان و پاسدار تو هستم، تو باید آسوده باشی و من باید در مراقبت از تو رنج و سختی بکشم.

من در دام‌ها و بلاهای بسیاری گرفتار شدم و بارها بچه‌ها بال و پرم را شکستند.

از در و دیوار به من سنگ زدند و گاهی پنجه‌ها و گاهی سرم خونین شد.

لحظه‌ای روی آرامش را ندیدم. گاهی از گربه و گاهی از باز می‌ترسیدم.

حملهٔ‌ بلاهای آسمانی به من راه و رسم زندگی کردن را آموخت.

شاخه‌ای که ریشه نداشته باشد، رشد نمی‌کند و قوی نمی‌شود. تو باید سعی و تلاش کنی و وظیفهٔ من هم پند دادن و نصحیت کردن توست.